Kościół św. Michała Archanioła. Gotycka, ceglana świątynia po niemal całkowitym zniszczeniu: zachowały się fragmenty wysokich ścian z ostrołukowymi oknami, resztki maswerków oraz smukła wieża po prawej stronie kadru. Dach i większa część nawy już nie istnieją, wnętrze jest otwarte, a pomiędzy ocalałymi partiami murów wiszą poszarpane elementy konstrukcji.
Kościół św. Jana Bożego. Zniszczenia. Wypalona ruina z zachowaną fasadą i bocznymi skrzydłami. Fasada ma prostą, klasycyzującą kompozycję: jej centralną część akcentuje wysoki, trójkątny szczyt z okrągłym otworem w górnej partii, poniżej zaś biegnie pas gzymsu i belkowania z ledwie czytelną inskrypcją. Pionowy porządek elewacji wyznaczają pilastry lub spłaszczone lizeny, które dzielą ścianę na regularne pola.
Kościół św. Benona. Fragmenty murów obwodowych i części fasady, natomiast dachy, stropy oraz duże partie ścian już nie istnieją. W elewacjach widoczne są puste otwory okienne i drzwiowe, przez które prześwituje niebo oraz dalsze, zrujnowane partie budowli. Górne partie murów są oberwane i mają nieregularną, poszarpaną linię, co podkreśla skalę zniszczeń.
Kościół św. Franciszka. Zniszczenia wojenne. Układ przęseł i monumentalne arkady nawy, które mimo utraty dachu i sklepień nadal wyznaczają dawną przestrzeń świątyni. Nad nawą widoczne są szerokie łuki gurtowe i duże arkady o miękko wyprowadzonych profilach. Ściany wnętrza zachowały bogate, późnobarokowe opracowanie architektoniczne. Widoczne są pilastry o dekoracyjnych głowicach, rozbudowane belkowania i profilowane gzymsy, które porządkują wysokość elewacji wewnętrznych.
Kościół św. Kazimierza. Ruina. Widoczna jest partia fasady i bocznych ścian, ale dachy, sklepienia i znaczna część górnych elementów konstrukcji już nie istnieją. Otwory okienne i arkady są puste, szczyty poszarpane, a krawędzie murów nieregularne i oberwane. Widać też resztki bogatszego opracowania architektonicznego — profile gzymsów, obramienia otworów i zarys dawnych podziałów elewacji. Wokół kościoła zalegają ogromne hałdy gruzu. Po lewej stronie stoją wypalone, częściowo zawalone kamienice z uszkodzonymi dachami i pustymi oknami.
Budynek sąsiadujący z kościołem św. Kazimierza. Dwukondygnacyjny dom o długiej, skromnej elewacji, nakryty wysokim dachem z lukarnami. Mimo zniszczeń zachowały się czytelne cechy dawnej, dość reprezentacyjnej architektury: środkowa część fasady została zaakcentowana trójkątnym szczytem, a wejście ujęte jest ozdobnym, barokizującym portalem z dekoracją stiukową lub kamienną. Nad niektórymi oknami widoczne są profilowane obramienia i drobny detal ornamentalny.
Kościół św. Franciszka. Odbudowa. Fasada ma kompozycję trójosiową, silnie zaakcentowaną pionowymi podziałami w postaci wysokich pilastrów i półkolumn, które prowadzą wzrok ku górze. W osi środkowej znajduje się portal wejściowy zwieńczony trójkątnym naczółkiem, ponad nim tablica i duże, prostokątne okno o wyraźnej oprawie, doświetlające wnętrze. Całość zamyka schodkowe zwieńczenie z krzyżem.
Kościół św. Karola Boromeusza. Widok od strony ulicy. Fasada z dwiema smukłymi wieżami, ujmującymi front świątyni. Wieże mają kilka wyraźnie wydzielonych kondygnacji, wysokie arkadowe przeźrocza i cebulaste hełmy z latarniami, co nadaje im lekko barokizujący wyraz. Między nimi wznosi się fronton z trójkątnym przyczółkiem, tworzący spokojne, symetryczne zamknięcie fasady. Wielka, centralna rotunda z wysoką kopułą, widoczna po prawej stronie. Jej masywna, cylindryczna forma kontrastuje z wertykalizmem wież i nadaje świątyni wyjątkowo monumentalny charakter. Kopuła ma wyraźnie zaznaczony bęben, urozmaicony okulusami i podziałami architektonicznymi, a całość wieńczy smukła latarnia.
Kościół św. Jacka wraz z przylegającym zespołem klasztornym w stanie ciężkiego, powojennego zniszczenia. Najbardziej charakterystyczny jest długi odcinek elewacji od strony ulicy z rytmicznie powtarzającymi się ostrołukowymi arkadami, które nadają całości wyraźny neogotycki charakter. Pomiędzy arkadami wznoszą się smukłe przypory lub lizeny zwieńczone sterczynami, a ponad nimi biegnie dekoracyjny pas maswerkowych prześwitów i blankowa attyka. Środkowa część elewacji została zaakcentowana wyższym, szczytowym ryzalitem. Masywna wieża kościelna o prostych, monumentalnych ścianach i dużym, arkadowym przeźroczu w górnej partii.
Kościół św. Ducha. Zniszczenia wojenne. Fasadę wieńczy wysoki, trójkątny przyczółek, osadzony ponad górną kondygnacją. Po bokach wznoszą się dwie wieże, z których zachowały się jedynie dolne i środkowe partie. W osi środkowej widoczny jest główny portal wejściowy, ujęty architektoniczną oprawą i poprzedzony kilkoma stopniami. Ponad nim znajduje się strefa górnej kondygnacji z dużym, prostokątnym oknem o wyraźnej oprawie, doświetlającym wnętrze nawy. Po bokach dostrzegalne są nisze z figurami, które wzbogacają fasadę o element rzeźbiarski. Horyzontalne gzymsy wyraźnie oddzielają kondygnacje i podkreślają szerokość frontu.
Kościół św. Ducha. Odbudowa. Fasadę ujętą osiowo, zamykającą widok wznoszącej się ku górze brukowanej jezdni. Świątynia ma dwukondygnacyjną fasadę, uporządkowaną pionowymi podziałami pilastrów i zwieńczoną trójkątnym przyczółkiem. Po bokach stoją dwie smukłe, odbudowane wieże, nakryte hełmami z latarniami i krzyżami.
Kościół św. Ducha. Zniszczenia wojenne. Świątynia zachowała zasadniczą bryłę fasady i jest stosunkowo dobrze rozpoznawalna, choć jej lewa wieża jest uszkodzona i pozbawiona górnej partii. Front kościoła ma wyraźnie barokowy charakter: widoczny jest trójkątny szczyt, pionowe podziały pilastrami, duże okno w górnej kondygnacji oraz nisze z figurami. Wzdłuż jezdni oraz na pierwszym planie zalegają hałdy gruzu i rumowiska po zawalonych murach.
Kościół św. Kazimierza. Ruina. Widoczna jest partia fasady i bocznych ścian, ale dachy, sklepienia i znaczna część górnych elementów konstrukcji już nie istnieją. Otwory okienne i arkady są puste, szczyty poszarpane, a krawędzie murów nieregularne i oberwane. Widać też resztki bogatszego opracowania architektonicznego — profile gzymsów, obramienia otworów i zarys dawnych podziałów elewacji. Wokół kościoła zalegają ogromne hałdy gruzu. Po lewej stronie stoją wypalone, częściowo zawalone kamienice z uszkodzonymi dachami i pustymi oknami.
Kościół św. Benona. Po odbudowie. Elewacje są otynkowane i gładkie, a ich podziały architektoniczne zostały wyraźnie uporządkowane. Najbardziej charakterystycznym elementem jest smukła sygnaturka z hełmem, górująca nad nawą.
Kościół św. Karola Boromeusza. Widok od strony ulicy. Fasada o klasycyzująco-neorenesansowym charakterze, z dwoma smukłymi, czworobocznymi wieżami ujmującymi front od boków. Wieże są kilkukondygnacyjne, przeprute wysokimi arkadowymi otworami i zwieńczone ażurowymi, nieco dekoracyjnymi nadbudowami z krzyżami. Pomiędzy nimi znajduje się niższa część fasady z trójkątnym przyczółkiem, wspartym na pilastrach. Za fasadą wyraźnie widoczna jest potężna, cylindryczna bryła rotundy nakrytej kopułą, która stanowi najbardziej charakterystyczny element kościoła.
Kościół św. Kazimierza w swojej odbudowanej, barokowej formie. Ma zwartą bryłę na planie centralnym, przykrytą wysoką kopułą z latarnią. Fasada jest jasna, symetryczna i spokojnie opracowana architektonicznie: ujęta pilastrami, zwieńczona trójkątnym przyczółkiem i ozdobiona skromnym detalem rzeźbiarskim. Na prawo od kościoła stoją odbudowane budynki klasztorne lub towarzyszące, o długiej, regularnej elewacji i wysokim dachu z lukarnami. Ich fasada jest uporządkowana, rytmiczna i nawiązuje do historycznej zabudowy.
Kościół św. Franciszka. Zniszczenia wojenne. Front budowli ujęty jest parami wysokich pilastrów i rozczłonkowany wydatnymi gzymsami, które oddzielają kondygnacje oraz porządkują całą elewację. W osi środkowej znajduje się portal wejściowy z trójkątnym naczółkiem, ponad nim duże okno doświetlające wnętrze, a wyżej partia zwieńczenia z prostokątną nadbudową i sygnaturką. Fasada ma charakter bardzo dekoracyjny: widoczne są profilowane obramienia, konsole, ornamentalne detale i bogato opracowane głowice pilastrów. Po bokach fasady wznoszą się dwa masywne, nieco wysunięte ryzality wieżowe lub pseudowieżowe, z wysokimi, arkadowymi przeźroczami w górnej kondygnacji.
Kościół św. Jacka. Po odbudowie, jako w pełni przywrócony element przestrzeni Starego Miasta. W centrum widoczna jest smukła, czworoboczna dzwonnica o barokowo-klasycyzującej kompozycji, zwieńczona wysokim hełmem z latarnią i krzyżem. Jej gładkie, jasne elewacje kontrastują z wcześniejszym obrazem ruin i podkreślają uporządkowany charakter powojennej rekonstrukcji. W głębi, po prawej stronie, dostrzec można fasadę kościoła św. Jacka z wieżą o podobnie smukłym zwieńczeniu. Po lewej stronie ciągnie się zwarta pierzeja odbudowanych kamienic o spokojnych, historyzujących elewacjach. Mają one regularny rytm okien, skromny detal i wysokie dachy, typowe dla powojennej rekonstrukcji warszawskiej starówki.
Kościół św. Jana Bożego. Odbudowa. Środkową część akcentuje wysoki, trójkątny przyczółek, pod którym biegnie belkowanie z inskrypcją. W osi fasady znajduje się prostokątne okno ponad wejściem, a całość porządkują szerokie pilastry dzielące elewację na trzy zasadnicze pola. Nad kalenicą wyrasta smukła sygnaturka o cebulastym hełmie, zakończona krzyżem. Sama fasada została już odbudowana i funkcjonuje jako zamknięta, ukończona forma, natomiast po bokach nadal widoczne są relikty zrujnowanych zabudowań. Fragmenty murów i prowizoryczne zabezpieczenia przypominają, że odbudowa całego zespołu nie była jeszcze w pełni zakończona. Dwie wysokie topole flankujące fasadę wzmacniają jej osiowość.
Kościół św. Franciszka. Wnętrze. Wysokie arkady i sklepienia prowadzą wzrok ku zamknięciu prezbiterium, gdzie znajduje się prosty ołtarz ustawiony na niewielkim podwyższeniu. Ściany dzielą masywne pilastry i przyścienne filary o bogato opracowanych, korynckich głowicach. Nad nimi biegną wydatne belkowania i gzymsy, które porządkują wysokość wnętrza i podkreślają jego klasycyzująco-barokowy charakter.
