Kościół św. Ducha. Odbudowa. Fasadę ujętą osiowo, zamykającą widok wznoszącej się ku górze brukowanej jezdni. Świątynia ma dwukondygnacyjną fasadę, uporządkowaną pionowymi podziałami pilastrów i zwieńczoną trójkątnym przyczółkiem. Po bokach stoją dwie smukłe, odbudowane wieże, nakryte hełmami z latarniami i krzyżami.
Kościół św. Antoniego. Po odbudowie. Główna bryła świątyni ma charakter barokowy i jest jednonawowa, z wyraźnie wyeksponowaną fasadą frontową ujętą pilastrami. Fasada jest dwukondygnacyjna i podzielona na trzy osie. W osi środkowej znajduje się duże okno zamknięte półkoliście, ujęte dekoracyjnym obramieniem z łukowym naczółkiem. Powyżej, w polu trójkątnego szczytu, umieszczono okrągły otwór okienny. Szczyt fasady wieńczy krzyż, a na jego krawędziach ustawione są figury rzeźbiarskie. Podziały pionowe tworzą pilastry, a kondygnacje oddzielone są profilowanymi gzymsami. W wyniku powojennej rozbudowy powstał także wyraźnie wydzielony zespół od strony ulicy. Po prawej stronie zespołu znajduje się dodatkowy budynek o zwartej bryle, na planie zbliżonym do kwadratu, przykryty wysokim dachem czterospadowym zwieńczonym niewielką latarnią z cebulastym hełmem i krzyżem.
Kościół św. Aleksandra. Główna część budowli ma formę rotundy, której ściany artykułowane są pilastrami i półkolumnami oraz zwieńczone wyraźnym gzymsem koronującym. W elewacji rotundy znajdują się wysokie, półkoliście zamknięte wnęki okienne i arkady, typowe dla klasycyzującej kompozycji. Część murów rotundy została zniszczona, przez co widoczny jest przekrój konstrukcji ścian oraz fragmenty wewnętrznej struktury budynku. Od frontu do rotundy przylega portyk kolumnowy. Zachowały się fragmenty kolumn o klasycznych proporcjach oraz części belkowania. Po lewej stronie znajduje się wolnostojąca wieża dzwonnicza. Ma ona formę kilkukondygnacyjnej konstrukcji o klasycystycznej kompozycji. Dolna część wieży ma prostokątny rzut i jest masywna, natomiast wyższa kondygnacja jest przepruta dużymi arkadowymi otworami dzwonowymi. Naroża wieży są akcentowane pilastrami, a powyżej znajduje się profilowany gzyms.
Kościół Akademicki św. Anny. Po odbudowie. Po prawej stronie wieży znajduje się monumentalna fasada klasycystyczna. Tworzy ją portyk kolumnowy z wysokimi kolumnami ustawionymi na stylobacie i podtrzymującymi belkowanie oraz trójkątny fronton. Czworoboczna wieża wzniesiona na planie kwadratu. Jej elewacje są podzielone poziomymi pasami i dekoracyjnymi płycinami. W wyższych kondygnacjach znajdują się półkoliście zamknięte arkadowe otwory oraz okrągłe i prostokątne pola dekoracyjne. Wieża zwieńczona jest otwartą latarnią z arkadami, przykrytą kopułowym dachem.
Kościół św. Antoniego. Zniszczenia. Fasada jest dwukondygnacyjna i podzielona pilastrami na trzy pionowe osie. W osi środkowej znajduje się duże, półkoliście zamknięte okno ujęte dekoracyjnym obramieniem z łukowym naczółkiem. Powyżej, w polu trójkątnego szczytu, umieszczony jest okrągły otwór okienny. Szczyt fasady zwieńczony jest krzyżem, a na jego krawędziach ustawione są figury rzeźbiarskie na niewielkich postumentach. Elewacja nosi wyraźne ślady zniszczeń wojennych. Tynki są miejscami uszkodzone i nierówne, a obramienia okien oraz elementy dekoracyjne wykazują ubytki.
Kościół Akademicki św. Anny. Portyk składa się z kilku wysokich kolumn ustawionych na wspólnym stylobacie i podtrzymujących pełne belkowanie oraz trójkątny fronton. Fasada jest symetryczna i silnie wertykalna. Po lewej stronie widoczna jest część starszej zabudowy kościelnej o bardziej zróżnicowanej bryle, z kopułowym zwieńczeniem i smukłą sygnaturką. Do kościoła przylega również długi, kilkukondygnacyjny budynek klasztorny o prostych elewacjach.
Kościół św. Aleksandra. Po odbudowie. Główny korpus budowli ma kształt cylindryczny i jest zwieńczony szeroką kopułą o gładkim, niskim profilu. Kopuła osadzona jest na wysokim tamburze, którego elewacja została rozczłonkowana rytmem półkoliście zamkniętych wnęk okiennych. Całość zamyka profilowany gzyms koronujący, ponad którym wznosi się kopuła zakończona krzyżem. Do rotundy od frontu przylega monumentalny portyk kolumnowy o charakterze klasycznym. Składa się on z sześciu smukłych kolumn w porządku korynckim, ustawionych na wysokim stylobacie. Kolumny podtrzymują pełne belkowanie oraz trójkątny fronton z bogato profilowanym gzymsem. Kapitele kolumn zdobione są motywami roślinnymi charakterystycznymi dla porządku korynckiego. Portyk poprzedzony jest szerokimi schodami prowadzącymi do głównego wejścia do świątyni.
