Kościół Świętej Trójcy. Korpus nawowy jest wysoki, przykryty stromym dachem dwuspadowym o jednolitej połaci, z niewielkimi otworami wentylacyjnymi rozmieszczonymi rytmicznie w pokryciu. Ściana nawy artykułowana jest pasem półkoliście zamkniętych okien umieszczonych w górnej kondygnacji, co wskazuje na doświetlenie przestrzeni ponad arkadami międzynawowymi. Widoczna jest także niewielka przybudówka o formie zbliżonej do kaplicy, z trójkątnym szczytem oraz osobnym wejściem. Na styku połaci dachowych wyrasta niewielka sygnaturka o ośmiobocznym tamburze i cebulastym hełmie, stanowiąca wertykalny akcent w środkowej części bryły.
Kościół Świętej Trójcy. Wnętrze. Nawa główna prowadzi ku prezbiterium zamkniętemu wielobocznie, oświetlonemu wysokimi, ostrołukowymi oknami wypełnionymi maswerkiem. Sklepienie nawy głównej ma formę ostrołukową, z delikatnie zarysowanymi żebrami zbiegającymi się ku osi. Arkady międzynawowe są półkoliście zamknięte, o profilowanych obramieniach, co wskazuje na uproszczoną interpretację form neogotyckich z domieszką motywów historyzujących. Ściany wnętrza pokryte są dekoracją malarską – widoczne są ornamentalne bordiury, motywy roślinne oraz przedstawienia figuralne w górnych partiach ścian i w obrębie tęczy. W łuku tęczowym umieszczono symbolikę chrystologiczną – monogram IHS, a także litery Alfa i Omega, podkreślające sakralny charakter przestrzeni. Nad arkadą tęczową widoczny jest wizerunek Baranka Bożego w medalionie.
