Kościół św. Anny. Wnętrze. Ściany pokryte są dekoracją malarską i ornamentalną, widoczną zwłaszcza w obramieniach arkad i na powierzchniach sklepień, co wskazuje na późniejsze, zapewne XIX-wieczne przekształcenia o charakterze neogotyckim. Wnętrze wzbogacają elementy wyposażenia o zróżnicowanej stylistyce – rzeźbione ołtarze boczne, figury świętych umieszczone na konsolach oraz dekoracyjna ambona o wyraźnie opracowanym koszu i baldachimie. W części zachodniej widoczny jest chór muzyczny z balustradą oraz prospekt organowy, stanowiący ważny akcent kompozycyjny tej partii kościoła.
Kościół św. Anny. Wnętrze. Przestrzeń jest wysoka, smukła i wyraźnie wertykalna, ukształtowana przez ostrołukowe arkady oraz sklepienia krzyżowo-żebrowe, których rytm prowadzi wzrok ku prezbiterium. Żebra sklepienne tworzą dekoracyjny, a zarazem konstrukcyjny układ, podkreślający dynamikę wnętrza. Ściany artykułowane są przy pomocy lizen i filarów, pomiędzy którymi rozmieszczono liczne ołtarze boczne, rzeźby świętych oraz ornamentalne detale snycerskie. Wystrój ma charakter bogaty i ornamentalny – widoczne są złocenia, rzeźbione retabula, figury aniołów oraz rozbudowana ambona o dekoracyjnym baldachimie. Centralną dominantę stanowi ołtarz główny w prezbiterium, ujęty kolumnami i zwieńczony dynamiczną kompozycją rzeźbiarską, co nadaje przestrzeni teatralny, barokowy wyraz. Wysokie, ostrołukowe okna doświetlają wnętrze miękkim światłem, które podkreśla plastyczność detalu i głębię przestrzeni.
Zamek Grodno. Budynek bramny zamku Grodno prezentuje formę charakterystyczną dla renesansowej przebudowy warowni, łącząc funkcję obronną z reprezentacyjną. Jest to obiekt murowany, wzniesiony na planie zbliżonym do prostokąta, o dwóch kondygnacjach i wysokim, stromym dachu dwuspadowym krytym regularnie układaną dachówką. Połać dachowa urozmaicona jest facjatami zwieńczonymi trójkątnymi szczytami, które nadają bryle wertykalny rytm i podkreślają jej reprezentacyjny charakter. Szczyty oraz elewacje zdobi bogata dekoracja sgraffitowa o motywach ornamentalnych, typowa dla śląskiej architektury renesansowej XVI wieku. Ornamenty wypełniają niemal całe płaszczyzny ścian, tworząc efekt dekoracyjnej „koronkowej” faktury, kontrastującej z gładkimi obramieniami okien.
Wnętrze kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. harmonijnie ukształtowany ciąg przestrzenny o charakterze barokowym z wyraźnymi cechami klasycyzującej prostoty. Architektura opiera się na rytmie półkolistych arkad i masywnych, gładko tynkowanych filarów, które tworzą klarowny, uporządkowany układ. Sklepienia mają formę kolebkową z lunetami. W osi widoczny jest ołtarz boczny o bogatszym, rzeźbiarskim wystroju, z figurami aniołów i centralnie umieszczoną postacią Matki Boskiej.
Wnętrze kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Ściany artykułowane są przy pomocy pilastrów i wyraźnych gzymsów, a ponad arkadami biegną empory z balustradami o regularnym, geometrycznym rysunku. Horyzontalny podział elewacji wewnętrznych równoważy pionowy rytm filarów, tworząc kompozycję czytelną i uporządkowaną. Jasne, gładkie powierzchnie tynków stanowią tło dla elementów wyposażenia o bardziej dekoracyjnym charakterze. Wnętrze wzbogaca ambona o bogatej snycerskiej dekoracji, z rzeźbionymi figurami i ornamentalnym baldachimem, która kontrastuje z prostotą architektury. W partii zachodniej widoczny jest chór muzyczny z balustradą oraz ażurową przegrodą, zamykający perspektywę nawy.
Zamek Grodno.Centralnym elementem elewacji jest monumentalny portal bramny o półkolistym wykroju, ujęty w kamienne ciosy tworzące wyraźny łuk archiwolty. Portal otrzymał bogatą oprawę architektoniczną – nad łukiem widoczny jest trójkątny naczółek wsparty na profilowanym belkowaniu, co nadaje całości formę inspirowaną architekturą renesansową. Kamienne obramienie kontrastuje z tynkowaną powierzchnią ścian, podkreślając rangę wejścia jako głównego akcentu kompozycyjnego. Elewację zdobi rozbudowana dekoracja sgraffitowa o motywach ornamentalnych i figuralnych. Wokół okien oraz portalu pojawiają się wici roślinne, kartusze i stylizowane elementy heraldyczne. Szczególnie efektowny jest przedstawiony na ścianie wizerunek wspiętego lwa o rozwianej grzywie, który pełni funkcję symboliczno-dekoracyjną, wzmacniając reprezentacyjny charakter budowli.
Kościół św. Anny. Śląski nurt gotyku ceglanego. Bryła świątyni jest masywna, zwarta i pozbawiona nadmiernej dekoracyjności, co podkreśla jej obronny, niemal warowny charakter. Elewacje artykułowane są poprzez przypory wzmacniające ściany oraz wysokie, wąskie, ostrołukowe okna, które rytmicznie porządkują fasadę i nadają jej wertykalny wyraz. Widoczne są także blendy i zamurowane otwory okienne, co świadczy o przekształceniach w historii obiektu. Górne partie murów przeprute są niewielkimi otworami, które dodatkowo wzmacniają surowy charakter bryły.
Zespół klasztorny dominikanów i franciszkanów. Elewacja jest skromna, pozbawiona rozbudowanej dekoracji, opracowane tynkiem o chropowatej fakturze, z czytelnym podziałem pionowym za pomocą lizen lub płytkich pilastrów. Otwory okienne mają regularny rytm i prostokątną lub lekko zaokrągloną formę, ujętą w proste opaski, co wskazuje na przekształcenia z okresu nowożytnego, zapewne barokowe lub późniejsze. Dolne partie murów wykazują ślady przemurowań i zróżnicowaną strukturę materiałową, co świadczy o wieloetapowym kształtowaniu zabudowy. Widoczne są partie kamiennego fundamentu oraz fragmenty starszych murów o nieregularnej fakturze, kontrastujące z późniejszymi, otynkowanymi powierzchniami. Całość ma charakter obronny i zamknięty, co podkreśla otaczający mur z bramą prowadzącą na dziedziniec.
