Kościół garnizonowy p.w. NMP. Po odbudowie. Późnobarokowej kompozycji fasady, ukształtowanej osiowo i symetrycznie. Front budowli jest dwuwieżowy, z dwiema smukłymi wieżami ustawionymi po bokach centralnej partii fasady. Wieże mają wyraźnie wydzielone kondygnacje, przeprute wysokimi, zamkniętymi łukowo otworami w partiach dzwonnych, a ponad nimi przechodzą w strzeliste, ostrosłupowe hełmy. Środkowa część fasady została zaakcentowana jako główna oś kompozycyjna. Dominuje w niej wysoki, zamknięty łukowo otwór okienny umieszczony nad portalem wejściowym. Oś tę flankują potężne pilastry lub uproszczone podpory ścienne, które nadają fasadzie monumentalność i porządkują ją wertykalnie. Całość wieńczy trójkątny naczółek z dekoracją reliefową, osadzony na silnie profilowanym belkowaniu.
Kościół NNMP. Odbudowa. Czworoboczna wieża o prostych, niemal obronnych proporcjach. Jej elewacje są oszczędne, opracowane głównie rytmem wąskich, wysokich przeźroczy i niewielkich otworów, a całość wieńczy dach o stromym spadku, ujęty dekoracyjnymi, schodkowymi szczytami. Od strony wejścia widoczny jest schodkowy szczyt fasady, bardzo typowy dla północnoeuropejskiego i mazowieckiego gotyku ceglanego. Szczyt ten został opracowany oszczędnie, bez rozbudowanego detalu rzeźbiarskiego; jego dekoracyjność wynika przede wszystkim z samego zarysu i rytmu uskoków. Pod nim znajduje się ostrołukowy portal wejściowy.
Kościół NNMP. Ruina. Bryła kościoła sprawia wrażenie jednonawowej lub o uproszczonym układzie nawowym, z wysokimi, grubymi murami i stromym dachem. Zachowana więźba dachowa pokazuje, że dach miał znaczny spadek, zgodny z gotycką zasadą wyraźnego przykrycia bryły. W partiach bocznych oraz w reliktach prezbiterialnych można dostrzec ostrołukowe arkady i otwory, które potwierdzają gotycki charakter całości.
Kościół NNMP. Ruina. Wnętrze. Ostrołukowych arkad i wysmukłych podpór, które organizują przestrzeń nawy oraz wydzielają strefę prezbiterialną. Arkady mają ostre, wysokie wykroje. Ściany wnętrza są artykułowane wiązkami służek i pionowych lizen, które prowadzą wzrok ku górze, ku dawnym sklepieniom. Choć sklepienia już nie istnieją, zachowane elementy podpór i nasad łuków pokazują, że przestrzeń była pierwotnie silnie zrytmizowana i podporządkowana zasadzie pionowego wznoszenia. Otwory okienne są wysokie, wąskie i ostrołukowe, co dodatkowo wzmacnia ten efekt.
Kościół NNMP. Odbudowa. Wnętrze. Prezbiterium, zamkniętego wysokimi, smukłymi oknami oraz nakrytego sklepieniem żebrowym. Żebra sklepienne rozchodzą się promieniście i schodzą na ściany oraz naroża. Ołtarz ustawiono osiowo, a jego spokojna forma nie konkuruje z architekturą, lecz podporządkowuje się jej pionowemu rytmowi. Po lewej stronie widoczna jest ambona o prostej, zwartej formie, wpisana w ścianę bez nadmiernej dekoracyjności.
Kościół Najświętszego Zbawiciela. Zniszczenia. Fasada jest dwuwieżowa, przy czym szczególnie silnie zaznacza się jedna z wież, zwieńczona bardzo smukłym, strzelistym hełmem. Wieże zostały ukształtowane wielokondygnacyjnie, z wyraźnie wydzielonymi strefami i prześwitami okiennymi w partiach górnych.
Kościół Przemienienia Pańskiego. Odbudowa. Centralna część fasady akcentuje wysoki otwór okienny o zamknięciu łukowym, umieszczony ponad głównym wejściem. Portal wejściowy jest prosty, ale wyraźnie osadzony w osi kompozycji. Bryła kościoła jest wydłużona i salowa, z prostym korpusem nawowym rozciągającym się za fasadą. Po bokach widoczne są niższe aneksy lub kaplice, również opracowane w uproszczonych formach klasycyzujących, z własnymi małymi naczółkami. Elewacje boczne są znacznie spokojniejsze od frontu.
Kościół Przemienienia Pańskiego. Centralna część fasady akcentuje wysoki otwór okienny o zamknięciu łukowym, umieszczony ponad głównym wejściem. Portal wejściowy jest prosty, ale wyraźnie osadzony w osi kompozycji. Bryła kościoła jest wydłużona i salowa, z prostym korpusem nawowym rozciągającym się za fasadą. Po bokach widoczne są niższe aneksy lub kaplice, również opracowane w uproszczonych formach klasycyzujących, z własnymi małymi naczółkami. Elewacje boczne są znacznie spokojniejsze od frontu.
Kościół Najświętszego Zbawiciela. Po odbudowie. Fasada dwuwieżowa. Obie wieże są smukłe, wysokie i zwieńczone strzelistymi hełmami. Między wieżami znajduje się centralna część fasady z wyraźnie zaznaczoną osią, ujęta kolumnami i pilastrami oraz zwieńczona bogatym szczytem z figurami i detalem rzeźbiarskim. Fasada nie jest płaska, lecz modelowana przestrzennie poprzez uskoki, gzymsy, kolumny i pilastry. Widać torowisko tramwajowe, przewody trakcyjne oraz tramwaj i samochody.
Kościół św. Michała Archanioła. Gotycka, ceglana świątynia po niemal całkowitym zniszczeniu: zachowały się fragmenty wysokich ścian z ostrołukowymi oknami, resztki maswerków. Dach i większa część nawy już nie istnieją, wnętrze jest otwarte, a pomiędzy ocalałymi partiami murów wiszą poszarpane elementy konstrukcji.
Kościół św. Floriana. Strzeliste wieże i smukłe hełmy, które nadają bryle lekkość i silny akcent pionowy. Widoczna jest rozbudowana, wieloczłonowa masa budowli: wysoka nawa główna, niższe partie boczne oraz wydzielone elementy wieżowe i szczytowe. Ostrołukowych otworów, wysokich blend i okien o maswerkowych podziałach. Szczególnie dobrze widać duże okna z dekoracją rozetową i trójlistną, które wzmacniają gotycki charakter świątyni. Szczyt fasadowy złożony z szeregu smukłych, sterczynowych pionów.
Kościół św. Stanisława Kostki. Po odbudowie. W górnej partii frontu wyrastają dwie smukłe, otwarte wieże o lekkiej, ażurowej konstrukcji. Każda z nich zbudowana jest z pionowych filarów podtrzymujących niewielkie zwieńczenie z krzyżem. Wieże te kontrastują z ciężkim, pełnym trzonem fasady. Widoczny jest rytm arkadowych przeźroczy w strefie pośredniej oraz duży, wysoki otwór zamknięty łukiem w centralnej części ściany.
Kościół św. Stanisława Kostki. Podczas odbudowy. Masywna, czworoboczna wieża frontowa, wtopiona w korpus budowli. Ma ona charakter niemal blokowy, z dużymi, prostokątnymi prześwitami w górnej partii oraz wysokim, pionowym otworem w osi środkowej. Nad nimi wznosi się trójkątny szczyt z okrągłym oknem, który wprowadza uproszczony motyw sakralny, ale bez historyzującej dekoracyjności. Wieża wygląda ciężko i monumentalnie, a jej architektura opiera się przede wszystkim na proporcji pełnych ścian i wyciętych w nich otworów.
